Μαζί

Για τον Δήμο Κορινθίων που μας αξίζει.

Η Δημοτική Αγορά

Για να χτυπήσει και πάλι η καρδιά της Αγοράς.

Το Λιμάνι

Γιατί το λιμάνι δεν μπορεί να είναι χώρος μικροπολιτικών παιγνίων.

Προχειρότητα

Φτάνει πια με τα δήθεν έργα της προχειρότητας και των άναρχων επιλογών.

Τέλος στην πολιτική της καφετέριας.

Στον Δήμο ζουν άνθρωποι δημιουργικοί, άξιοι, καταρτισμένοι. Δεν είμαστε ο Δήμος του φραπέ και της ακινησίας.

Βασίλης Μπαλάφας - Δημοτικές Εκλογές 2014

Σε αυτή την ιστοσελίδα θα βρείτε άρθρα και παρεμβάσεις που επί σειρά ετών δημοσιεύτηκαν σε σχέση με το Δήμο Κορινθίων. Γιατί η ενασχόληση με τον τόπο μας δεν πρέπει να γίνεται μόνο όταν βρισκόμαστε σε καρέκλες εξουσίας ή αιρετές θέσεις. Η ευθύνη για τον τόπο μας είναι καθημερινή και μας αφορά όλους.

Σε ένα ανοιχτό βήμα θέτω τις απόψεις και τις θέσεις μου στην κρίση σας. Με στόχο να συζητήσουμε, να αλληλεπιδράσουμε, να βρούμε κοινούς τόπους συνεννόησης για να διεκδικήσουμε όλα όσα μας αξίζουν.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Χτες βράδυ σε ονειρεύτηκα κάπως έτσι ...

Ημέρες Χριστουγέννων, ημέρες ευχών, ονείρων. Αρχές του νέου έτους, στιγμές νέων πλάνων, μελλοντικών σχεδίων και χάραξης πορείας για τη χρονιά που έρχεται με ελπίδα πάντα να είναι καλύτερη, αποδοτικότερη, πιο ευτυχής, πιο χαρούμενη.

Βόλτες στα μαγαζιά, χάζι στις βιτρίνες, αγκαλιές, φιλιά, φίλοι, φυγή από την καθημερινότητα ακόμα και αν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές. Τούτες τις μέρες αξίζει
να τα βάλουμε για λίγο όλα στην άκρη και να ζήσουμε με τους δικού μας ανθρώπους στιγμές που μας λείπουν πολύ όταν βυθιζόμαστε στην καθημερινή μας ρουτίνα.

Τέτοιες στιγμές τα όνειρα πάνε λίγο πιο μακριά, μπορούν να είναι και όνειρα μιας ποιοτικότερης ζωής. Δεν είναι όλα κατανάλωση, δεν ανάγεται κάθε είδους ευμάρεια στο χρήμα.

Φώτα, λαμπιόνια, πόλεις στολισμένες σε όλη την Ελλάδα και ο νους τρέχει σε εικόνες όμορφες. Η θέα της θάλασσας βοηθά πάντα σε τέτοιες στιγμές. Ανοίγει το μυαλό και τα μάτια βλέπουν πιο πέρα με συγκρατημένη ελπίδα για κάτι πιο ωραίο, πιο ζωντανό, διαφορετικό.

Τι λείπει από την Κόρινθο και δεν μπορεί να έχει μια "βόλτα" σαν εκείνη του Βόλου, της Καβάλας, της Θεσσαλονίκης, της Αλεξανδρούπολης, της Καλαμάτας, της Πρέβεζας και τόσων άλλων παραθαλάσσιων πόλεων της χώρας, μπροστά στα πόδια της και όχι σε μια "προκαθορισμένη, οριοθετημένη περιοχή"; Γιατί πρέπει η πόλη να στοιβάζεται σε "χολ" τύπου πεζοδρόμου ; Θα μπορούσαν και οι Κορίνθιοι κάποια στιγμή να περπατήσουν στην ακτογραμμή της πόλης χωρίς να πρέπει να σκαρφαλώσουν πάνω από αυτοκίνητα, χωρίς να πρέπει να ανεβούν σε μπαλκόνι από το 2ο όροφο και πάνω για να δουν τη θάλασσα από το κέντρο της πόλης ;

Σε φυσικό επίπεδο δεν της λείπει τίποτα. Ευλογημένος τόπος τοποθετημένος στο απάγκιο του Κορινθιακού. Βουνό και θάλασσα δένουν μοναδικά και η πόλη έχει μπροστά της μια ακτογραμμή που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις περιοχές που προαναφέρθηκαν.

Όταν κοιτάς από ψηλά ... η εικόνα είναι αυτή :

Image

Η πόλη μοιάζει τσακωμένη, παρεξηγημένη με τη θάλασσα. Σαν κάτι να έχουν να χωρίσουν οι Κορίνθιοι με τον Ποσειδώνα και του γυρνούν επιδεικτικά την πλάτη τους. Και αφήνουν το παραθαλάσσιο μέτωπο κλεισμένο στο γκρίζο, να φαντάζει ανεπιθύμητο, βουβό, χωρίς χαρακτήρα, χωρίς κόσμο, χωρίς ζωή.

Και το όνειρο γυρνάει την εικόνα ...

Image

Με το βραχίονα του λιμανιού να κινείται νωχελικά προς τα αριστερά, διατηρώντας τη λιμενική δραστηριότητα της πόλης αμετάβλητη, δημιουργώντας όμως δεξιά του έναν ενιαίο χώρο, πρόσφορο για τη δημιουργία μιας εικόνας αντάξιας της φυσικής ευλογίας της πόλης. Με όμορφους χώρους αναψυχής και διακριτικές γραφικές ψαροταβέρνες, χώρους συνάθροισης, περιποιημένα καταστήματα για καφέ, ποτό με θέα τον Κορινθιακό.

Προσθέστε ή αφαιρέστε ό,τι θέλετε στην εικόνα και δημιουργήστε το δικό σας όνειρο ... Χριστούγεννα είναι ...


Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Όταν κοιτάς από ψηλά ... μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά ...






Γράφει ο Βασίλης Μπαλάφας


Όταν ο Κώστας Χατζής τραγουδούσε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού τραγουδιού, προσπαθούσε να δείξει πόσο ασήμαντα είναι τελικά ορισμένα πράγματα που επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή μας καθημερινά. Αξίζει κάποιες φορές να παραβλέπουμε κάποια γεγονότα, ώστε να αποφεύγουμε καταστάσεις μεμψιμοιρίας, μιζέριας και μικρότητας.

Η λεπτή κίτρινη γραμμή που φαίνεται όμως στην παραπάνω φωτογραφία, δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία των «μικρών καθημερινών» που πρέπει να αφήσουμε στην άκρη για να μη χαλάσουμε την πραότητα του ψυχισμού μας. Είναι μια γραμμή που μας χαλάει, που χαλάει την εικόνα της πόλης μας, που υποβαθμίζει την αισθητική μας, που φέρνει μελαγχολία στα όνειρά μας.

Μια γραμμή που έρχεται σε ευθεία και βίαια αντιδιαστολή με όλα εκείνα στα οποία μπορεί να μας ταξιδέψει η γαλανή θάλασσά μας, όσο ακόμα παραμένει γαλανή …

Μιλάμε βεβαίως για τη γραμμή που ορίζει η κακότεχνη μάντρα του σταθμού του ΟΣΕ στην Κόρινθο, αλλά και όσα κρύβει πίσω από το γκριζωπό, αποκρουστικό προσωπείο της. Σαν άλλο τείχος του Βερολίνου, έστω και με αρκετή δόση υπερβολής, αυτός ο χώρος έχει εξελιχθεί σε ένα στοιχειωμένο «νεκροταφείο», στο καλύτερο σημείο της πόλης, στην εξωτερική βιτρίνα της.

Είναι άραγε αυτό που ονειρευόμαστε ; Είναι αυτό που θέλουμε να βλέπουμε στην είσοδο της πόλης μας, αυτό που θέλουμε να μας εκπροσωπεί, να μας χαρακτηρίζει ; Ένας αποκρουστικός μαντρότοιχος ; Ένας τοίχος που μισοκαλύπτει εγκαταλελειμμένα βαγόνια, μισογκρεμισμένα παραπήγματα, μπόλικη σαβούρα και ένα σταθμό να θυμίζει «Τα τρένα που φύγαν …», ένα άλλο μεγάλο τραγούδι ; Αυτό θέλουμε να μας θυμίζει η κύρια είσοδος της πόλης μας ;

Κάποτε εκεί υπήρχε ζωή. Όχι σε πολύ διαφορετικές συνθήκες από τις σημερινές αλλά υπήρχε κινητικότητα, εξυπηρετείτο ένας σκοπός. Σήμερα μόνο μελαγχολία γεμίζει τις σκέψεις μας η εικόνα που αντικρίζουμε. Σήμερα όμως είναι και η ευκαιρία μας. Η ώρα της συνειδητής επιλογής μας να αλλάξουμε εκείνα που υπάρχουν γύρω μας και υποβαθμίζουν την αισθητική μας.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε την εικόνα και να τοποθετήσουμε στη θέση της μάντρας μια άλλη γραμμή, μια γραμμή φυτεμένη με όμορφα καλλωπιστικά φυτά, με ένα άνετο πεζοδρόμιο για τους πεζούς και μια πλατιά λωρίδα για ποδήλατα. Πίσω από αυτή τη γραμμή να μην υπάρχουν τα μισογκρεμισμένα παραπήγματα, αλλά όμορφοι χώροι αναψυχής, δεντροφυτεμένοι με χώρους για άθληση, σύγχρονους και ελκυστικούς για όλες τις ηλικίες. Με μια σύγχρονη ράμπα για skateboard εκεί που σήμερα βρίσκονται οι ανενεργές σιδηροδρομικές γραμμές, μια γουστόζικη παιδική χαρά, μια μπασκέτα και γιατί όχι ακόμα και ένα μικρό γήπεδο ποδοσφαίρου (ο χώρος υπάρχει απλά χάνεται πίσω από τη σκιά της μάντρας).

Μπορούμε να εμπλουτίσουμε την εικόνα με μια τεχνητή λίμνη και να προσθέσουμε ζωή. Ζωή από εκείνη που μας λείπει στην πόλη. Πάπιες, νούφαρα, μικρές γέφυρες που θα χρωματίζουν τους περιπάτους μας.

Και πίσω από τις γραμμές, εκεί που στέκει ο παλιός σταθμός μπορούμε και πάλι να του δώσουμε την αίγλη που του αξίζει. Να ξαναζωντανέψουμε τον αποχαιρετισμό, το σφύριγμα του τρένου, να κοιτάξουμε και πάλι το ρολόι δίνοντας ένα ραντεβού στο χώρο του σταθμού. Μπορούμε στις μοναχικές σήμερα αίθουσες να δημιουργήσουμε χώρους για εκθέσεις, για εκδηλώσεις, με σύγχρονες υποδομές, ασύρματη ευρυζωνική πρόσβαση στο Διαδίκτυο και ένα μουσειακό χώρο με εκθέματα από τη μεγάλη ιστορία του σιδηρόδρομου.

Συχνά στην εποχή μας χρειαζόμαστε ένα όραμα για να πάμε λίγο παραπέρα, για να φέρουμε μια απροσδόκητη λάμψη στην καθημερινότητά μας, μέσα από χαραμάδες που σήμερα κοιτάμε με μελαγχολία. Ακόμα και αν αυτό το όραμα φαντάζει γλαφυρό ή υπερβολικά ρομαντικό.

Ίσως κάποια από όλα αυτά να μην είναι απόλυτα εφικτά ή να έχουμε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε λίγα, όμως και αυτό δεν είναι κάτι παραπάνω από το τίποτα που αντικρίζει κανείς σήμερα όταν στρέψει το βλέμμα του προς το σταθμό ;

Ας τολμήσουμε να προτείνουμε λοιπόν με σαφήνεια και με νεανική ορμή σήμερα και όχι σε ένα απροσδιόριστο αύριο. Μπορούμε απλώς και μόνο με τη φαντασία μας να κάνουμε τη διαφορά …

Με δύο πινελιές αλλάζει με μιας όλη η εικόνα, σκεφτείτε τι μπορεί να γίνει αν υπάρξουν η πρωτοβουλία και η θέληση :




(δημοσιεύτηκε στο blog sfedona.wordpress.com στις 31/10/08 )
(δημοσιεύτηκε στο blog troktiko.blogspot.com στις 31/10/08)
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πρωϊνή" την 1/11/08)
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Σήμερα" στις 2/11/08)
(δημοσιεύτηκε στο blog kafeneio-gr.blogspot.com στις 2/11/08)
(δημοσιεύτηκε στο blog simera-blog.blogspot.com στις 3/11/08)
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ημερησία Κορίνθου" στις 4/11/08)






Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Η ταυτότητα της πόλης

Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο τεύχος 76 του περιοδικού "Κορινθιακοί Ορίζοντες", το Μάρτιο του 2008.


Η ταυτότητα της πόλης

Το 2008 είναι το έτος κατά το οποίο θα εορτάσουμε τα 150 χρόνια της νέας πόλης της Κορίνθου. Παραφράζοντας λίγο τον τίτλο γνωστής κινηματογραφικής επιτυχίας, συναντούμε το βασικό πρόβλημα που παρουσιάζει η πόλη της Κορίνθου στο πέρασμα όλων αυτών των ετών.

Για την ταυτότητα της Κορίνθου έχουν μιλήσει πολλοί και έχουν χυθεί τόνοι μελάνης προσπαθώντας να αναλύσουν το πρόβλημα και να βρεθεί τελικά η λύση. Από πλευράς συμβολισμών έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάφορες δραστηριότητες αρκετές χαρακτηριστικές εμβληματικές απεικονίσεις. Από τη Διώρυγα της Κορίνθου στη φανέλα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Κορίνθου και τις κολώνες του ναού του Απόλλωνα στην Αρχαία Κόρινθο, από τον Πήγασο, στον φωταγωγημένο Ακροκόρινθο, τα σύμβολα αυτά προσπάθησαν να προσδώσουν μια "ταυτότητα" στην πόλη, στους κατοίκους της, στα προϊόντα και τις δραστηριότητές της.

Είναι όμως ένα έμβλημα αρκετό για να δώσει τη λύση; Αρκεί μια αναφορά σε κάποιο μνημείο για να δώσει στον Κορίνθιο ένα χαρακτηριστικό που θα αποτελεί "σήμα κατατεθέν" ;

Δυστυχώς η ταυτότητα μιας πόλης, όπως και ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δε φτιάχνονται κατά παραγγελία, δεν καθορίζονται από τη δημιουργία ενός καλλιτέχνη ή κάποιου αρχιτέκτονα. Πλάθονται και διαμορφώνονται μέσα στο πέρασμα των ετών, αναδεικνύονται μέσα από πράξεις και επιτεύγματα, από κοινωνικές συμπεριφορές, από προσωπικές κατακτήσεις. Είναι αυτό που περιγράφουμε λέγοντας ότι "οι πράξεις μας σήμερα, αντηχούν στην αιωνιότητα".

Η ταυτότητα μιας πόλης είναι η συμπεριφορά των κατοίκων της πρώτα απ' όλα στις μεταξύ των σχέσεις και ύστερα προς τους επισκέπτες. Είναι ο σεβασμός που δείχνει ο καθένας από εμάς στον περιβάλλοντα χώρο του, είτε αυτός λέγεται ο δρόμος της γειτονιάς, κοινόχρηστοι χώροι της πολυκατοικίας του, πλατεία της πόλης, ή πόρτα του διπλανού διαμερίσματος. Είναι η καλημέρα που θα πει το πρωί ξεκινώντας για τη δουλειά του στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται λίγα μέτρα δίπλα του.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο θα υποδεχτεί κάποιον στον επαγγελματικό του χώρο, η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητα της εργασίας που προσφέρει, η συμμετοχή του στα κοινά.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο επαγγελματίας θα υποδεχτεί τον πελάτη ώστε να πουλήσει τα προϊόντα του, η αλληλεγγύη με την οποία θα δράσει ο Κορίνθιος προς τον Κορίνθιο όταν θα βρεθούν σε μια "ξένη" περιοχή.

Είναι η αναγνώριση της προσπάθειας που κάνει ο συμπολίτης μας, η παραδοχή ενός επιτεύγματος που πέτυχε ένας "δικός" μας, συνοδευόμενο από την αίσθηση της περηφάνιας για το επίτευγμα αυτό.

Η ταυτότητα μιας πόλης είναι η υποστήριξη που δείχνουμε στην προσπάθεια κάποιου συμπολίτη μας, η ανιδιοτελής γενικότερη κοινωνική μας συμπεριφορά η οποία ξεκινώντας από το άτομο δίνει αξία στο σύνολο.

Είναι η αγάπη που έχουμε για την πόλη μας, η επιθυμία να συνδράμουμε σε βελτιώσεις και προσθήκες, η πρόθεση να γίνουμε συμμέτοχοι και όχι απλώς τελικοί αποδέκτες. Είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τους φυσικούς πόρους και το περιβάλλον, η λεμονιά που θα ανθίσει στην αυλή μας ύστερα από λίγα χρόνια προσωπικής φροντίδας. Είναι το καλλωπιστικό φυτό που θα κοσμήσει το μπαλκόνι του σπιτιού μας, η καθαρή είσοδος της πολυκατοικίας μας, η φρεσκοβαμμένη πρόσοψη του οικοδομήματος όπου ζούμε και καθορίζει με την όψη της την ποιότητα των κατοίκων της αλλά και τη γενικότερη εικόνα του οικοδομικού τετραγώνου.

Ταυτότητα μιας πόλης είναι οι άνθρωποι που εκλέγονται από τους πολίτες της για να τη διοικήσουν, οι άνθρωποι που την εκπροσωπούν. Είναι ακόμα ακόμα και το πόσο νοιαζόμαστε για κείνο το αλμυρίκι που αργοπεθαίνει απότιστο στην παραλία όπου κάνουμε το μπάνιο μας και όπου κάποιοι επαγγελματίες βγάζουν το ψωμί τους.

Ταυτότητα είναι η ωριμότητά μας να διαχειριστούμε τα απορρίμματά μας, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε την ανακύκλωση και να καλέσουμε το συμπολίτη μας να συμπράξει. Είναι η απογευματινή μας βόλτα στον πεζόδρομο ή στην πλατεία του Φλοίσβου που αγνοείται εδώ και περίπου μια διετία. Είναι το αγνάντεμα από το φάρο της Κορίνθου και εκείνη η διαμόρφωση της περιοχής του Αγίου Νικολάου που μας την υπόσχονται εδώ και δεκαετίες. Είναι το θέατρο, η
πολιτιστική δραστηριότητα που καθιστά τον πολίτη συμμέτοχο και όχι απλώς θεατή ή που επιδιώκει μοναχά την παρουσία του. Είναι η δική μας διάθεση να πάρουμε μέρος σε τέτοιες προσπάθειες.

Είναι ο σεβασμός και η αλληλεγγύη προς το νέο φοιτητή που έρχεται να ζήσει στην πόλη μας τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρώτα ως συμπολίτη και μετά ως καταναλωτή.

Η ταυτότητα μιας πόλης είναι το σύνολο μικρών καθημερινών γεγονότων που πολύ εύκολα μπορεί ο καθένας μας να διαμορφώσει και να τους δώσει αξία, καθορίζοντας τελικά την ταυτότητά του, την ταυτότητα  της πόλης του.

Με αυτό και μόνο τον τρόπο αποκτά αξία το έμβλημα, η ιστορική απεικόνιση, ο φωταγωγημένος Ακροκόρινθος.

Όλα αυτά δεν μπορούν να καταστήσουν, μπορούν πολύ εύκολα όμως να αναδείξουν και να εδραιώσουν, να γίνουν το έμβλημα της πόλης που θα συμβολίζει την ταυτότητά μας και δεν θα καλύπτει απλώς την απουσία της.

Ο Δήμος της Κορίνθου είναι ευλογημένος, τοποθετημένος σε μια ιδανική περιοχή, με μοναδικά χαρακτηριστικά που συνδυάζονται αρμονικά, με ανθρώπους προικισμένους σε κάθε επίπεδο που απλώς πρέπει να βγουν από το καβούκι τους. Αν έρθει και το νερό, τότε πραγματικά πια δεν θα έχουμε καμιά δικαιολογία ώστε να μην είναι η Κόρινθος μια από τις καλύτερες πόλεις στην Ελλάδα από κάθε πλευρά. Οι υποδομές κάθε τύπου έχουν τελικά και μια τιμή για να γίνουν καλύτερες, η σωστή νοοτροπία όμως δεν αγοράζεται, εμπνέεται και διαμορφώνεται στο πέρασμα του χρόνου.


σσ. Όπου στο κείμενο αναφέρεται η πόλη της Κορίνθου, εννοείται ολόκληρος ο Δήμος.


Βασίλης Μπαλάφας